26 روزگی

کودکم ۲۶ روزگی اش را تجربه می کند. ۲۵ روز از بهار گذشته و یک ساعت و سی و پنج دقیقه از زمستان. چیزی نمانده که این روزها ماه شوند و می دانم چشم بر هم نزده، ماهها سال می شوند، اما احتمالاً هیچگاه سالها، قرن نمی شوند!..

کودکم این روزها را در آرامشی وصف ناپذیر سپری کرده. او آرام می خوابد، اوقات گرسنگی آرام گریه می کند و وقت حمام آرام آب بازی می کند. او آغوش را دوست دارد. آغوش نزدیکانش را بیشتر. اما به شدت از ایستاده به آغوش کشیده شدن بیزار است. او به صدای اطرافیان دقت می کند. صدای نزدیکان را می شناسد و وقتهای گریه معمولا می توان با حرف آرامش کرد. 

کودکم۲۱ روز است که از تست غربالگری مرسوم این روزها سربلند بیرون آمده. ۱۵ روز است که از باقیمانده ی ریسمان اتصالش به مادر جدا شده. ۱۰ روز است که یک ایرانی با نام و نشان است و از قضا همان ۱۰ روز است که اولین بند آداب مسلمانی (!!!) گریبانش را گرفته است و ۶ روز است که از شر حلقه ای که قطع پیوندش از دوران کفر (!!!) را به ارمغان آورد، خلاص شده است! یک هفته ای است که با صدای جغجغه سر می چرخاند و با نگاه نه چندان متمرکزش، جسم متحرک را دنبال می کند. چند روزی است که سعی می کند گردن خود را نگه دارد و وقتی به سینه می خوابد، پایش را بر زمین فشار می دهد و خود را به جلو هل می دهد (البته در حین این کار غر غر نیز می کند!) دو سه روزی است که گریه های الکی می کند تا توجه اطرافیان را جلب کند و به آغوش فرا خوانده شود!! گاهی که همه چیز مرتب است، آرام و ساکت دست و پا می زند و به محض احساس وجود کسی، از همان گریه های الکی سر می دهد و تا نرسیدن به نتیجه ی دلخواهش، دست برنمی دارد.

از وقتی کودکم به دنیا پا گذاشته، ثانیه هایی که می گذرند شیرینی وصف ناپذیری به زندگی ام داده اند، آنچنان که افسوس گذرشان را که همیشه همراهم بوده، کمتر احساس می کنم. وجود او امید را در دلم زنده نگاه می دارد که لحظه به لحظه حضور کودکم منتها معنای امید است.

کودکم را دوست دارم!

دوستش دارم..