چهل روزگي

كودكم چهل روزگي اش را پشت سر گذاشته است. مهمترين مشخصه ي اين روزهاي او نگهداشتن گردنش است به هنگام در آغوش گرفته شدن. علاوه بر اين او اكثر بعدازظهرها را در بيداري كامل سپري مي كند و مدام شير مي خواهد و توجه كامل! او شبها را آرام مي خوابد و صبحها شادي صبحگاهي اش را با لبخندي به نمايش مي گذارد. او اگرچه كودك آرامي است اما به جز همان لبخند صبحگاه، در هيچ زمان ديگري نمي خندد حتي اگر جينگولك بازي اطرافيان به سرحد اعلي برسد!! او يكي دو روزي است كه در آغوش،خود را محكم با دستانش مي گيرد و گاهي هنگام پايين رفتن از پله از جا مي پرد و به اصطلاح مي ترسد! او اين روزها ديگر به ندرت در حمام آرام است و پس از آن تا شير نخورد، آرام نمي گيرد. او از خوابيدن در گهواره ي خودش خوشش نمي آيد و در هر صورت، تخت مادر را ترجيح مي دهد و معمولاً در آن آرام است. او از به سينه خوابيدن بسيــــــــار بيزار است و مي توان گفت كه اصلاً اينگونه خوابيدن را بلد نيست!

تغييرات رفتارهاي كودكم آنقدر زياد است و آرام كه بعيد مي دانم خود متوجه بسياري از آنها شوم. سرعت قد كشيدن و بزرگ شدن او را تنها با كوچك شدن مدام لباسها و پوشكها و همچنين وان حمامش(!!!) مي توان دريافت.

كودكم هر چه بيشتر مي گذرد، عميق تر در دلم جاي مي گيرد..

به گمانم شايد چندي بيش نمانده باشد تا مفهوم واقعي مهر مادري را بفهمم!